Lembur Kuring Karang Pamidangan

March 29, 2008

KEUR ANJEUN

Filed under: HARIRING KURING

Asa aya nu leungit basa urang ngobrol poe rebo kamari.
Komo basa anjeun wakca rek muka carita anyar jeung batur pakumaha,
nu tepung di dunya nyata. Naha cipanonbet nyalangkrung na kongkolak panon?
Padahal teu singna diondang. Tuluy nguat-nguat maneh ulah nepi ka rag-rag
tapi ih..ku teu bisa, pipi angger baseuh. Aneh bet ngadak-ngadak epes meer,
padahal paralun teuing kacepet oge kuring mah tara ceurik.

Cipanon naon atuh eta teh? Cipanon sedih atawa bungah?
Ah jigana duanana nu awor ngahiji jeung rasa. Bungah mireng anjeun geus boga
batur pakumaha. Bungah pedah kuring moal nyaring tengah peuting mikiran anjeun,
mun anjeun pareng hareeng. Enya da sok diwawaas, di imah anjeun sorangan.
Rumanggieung leumpang ka dapur. uyup ayap neangan gelas.
Ah saha atuh nu ngawulaan? Jorojoy rasa kamelang tapi kuring teu bisa nulungan
da boro-boro bisa datang, apan saha jeung di mana anjeun ayana oge kuring teu apal,
atuh kuringna oge teu nyorangan deuih. Nya tungtungna mah ngaran anjeun
sok dipuntangkeun we dina sujud kuring tengah peuting ka nu Kawasa.
( Lain ka nu di luhur sakumaha ceuk anjeun, da ceuk kuring mah nu di luhur teh
paling ge cak-cak atawa toke. Piraku menta tulung ka cak-cak.)

Sedihna, waktu anjeun menta kaputusan kasaluyuan kuring.
Duuhh ieu hate meni hayang jejeritan.Mun anjeun aya hareupeun,
jigana geus digabrug digalentoran. Kudeudeuh pisan atuh anjeun teh
ka kuring. Da mun seug kuring awak nyorangan, ku hayang ber hiber
ka lembur anjeun di nagara kangguru. Moal anjeun moal dibikeun ka
sasaha oge.Anjeun nu kuring ngan keur kuring. Panon tipepereket
dipeureumkeun Sugan dina implengan aya anjeun nembongan.
Gelenyu anjeun siga nu imut, bray panon beunta deui. Kuring istigfar
sababaraha kali kunaon hate bet sarakah? Naha kuring bet jahat boga
pikiran teu uni? Duh hampura bageur! Hampura abdi Gusti, lamun
hal eta janten dosa, palias ulah dugi ka kitu. Insyaalloh kuring ikhlas,
hate wakca, biwir kunyem. Tret nulis dina screen
” Alhamdulillah kuringsatuju pisan” Bagea keur anjeun duaan.
Bral gera papag dunya anyar. Ulah keueung, kudu teuneung.
Anjeun teh lalanang jagat.

PUISI HATURAN TI KANG GIBSON

Image Hosted by ImageShack.us

SINANGLING KAKALAKAYAN

bulan moncorong beh wetan
cahayana ngempur na dada…

nu dianti datang ti luhur….
rongheap ti jero dada
digupay dibageakeun…
tos datang disaha-saha….

samagaha ngungudag rasa
bulan dicindung mega warna kulawu
sinangling kakalakayan….

Februari 29, 2008

March 19, 2008

DONGENG KEUR URANG AUSI

Filed under: Uncategorized

Asa bungah ngadenge ki sobat jadi guru ngaji. leuh kayungyun pisan
keur bageur teh soleh bisa ngaji deuih! Eta teh langka keur jaman kiwari mah!
Enya jaman kiwari mah jaman edun tea, bet boro-boro ngawurukan batur,
ngahaja ngaji ge hese. Komo ieu bari jeung aya di nagara deungeun.
Mudah-mudahan aya rahmat ti Alloh keur ki sobat!

Hey Ki sobat! Kuring boga dongeng yeuh! Omat ulah diseungseurikeun nya?
Kieu cenah dongengna teh. Aya hiji jelema jahat rek ngadon maok ka imah
haji. Jalanna teh ka para da ambeh rikip. Barang geus aya di para, kabeneran
haji teh keur ngobrol jeung anakna parawan geulis anu geus meujeuhna di
kawinkeun. Eta si parawan teh aya ku nurut sagala kumaha bapa. Tah ceuk
haji teh kieu, ” Nyai anaking, bapa mah hayang boga minantu teh ka nu bisa
ngaji, ngarah aya tuturkeuneun nyai jaga!” ari ceuk si nyai teh, sadaya-daya
abdi mah ngiringan kumaha bapa wae.

Tah barang ngadangu kitu teh si jelema anu rek niat jahat tea, jadi teu jadi.
Manehna mikir, dari pada jadi maling mending jadi minantu pa haji, ngan
kumaha carana nya? Enya da rumasa manehna teh teu bisa ngaji!

Tah isukna si jelema teh datang deui ka imah Pa Haji, gaya naker pakeanana
teh, malah make sorban sagala. Tuluy unjuk salam, atuh reuwas Pa haji teh
aya semah anyar panggih, tapi barang nu datang ngabejakeun pamaksudanana
mah nya atoh we nu aya Pa haji teh. Geus kitu mah teu loba carita, der wae
di tes ngaji. Ana tereleng teh quro meni ngeunaheun pisan sorana teh. Ngan asa
beda kadengena. Kieu cenah ngajina teh

” Ayya sallam, serreh bumbu hayyamm kabirro. Tirillling ka pacilingan manggih
kaddaall maaoott, ayya pa hajji tumpakk kudda nna hulluunna” karek oge sakitu
gorowok teh pa haji ngagorowok, naha eta ngaji teh bet kitu? Ti pasantren mana
ari anjeun? Ditanya kitu teh si bangsat kalah ka ngahuleng, bingung pijawabeun.
Karunya nya ari nu teu bisa ngaji! Teu kacaritakeun ditarima henteuna mah tah
si bangsat teh, ngan ieu mah pieunteungeun keur urang yen hirup teh teu cukup
ngan ukur nyeuseup hawa, tapi sakumaha pidawuh Alloh yen urang diciptakeun
teh teu aya sanes iwal keur ibadah!

Tah Ki Sobat, sakitu dongeng ti kuring! Matak kacida bagjana anjeun mah, bisa
ngaji sanajan ngan saukur apal alip bingkeng ceuk paribasana, tapi eta elmu teh
diamalkeun deui ka batur, eta teh bakal jadi obor jaga keur urang. Cag ah!

OLEH-OLEH TI JAKARTA

Kamari poe Kemis tanggal 22 Juni, kuring sabatur-batur indit ka Jakarta. Lain rek
Ulin teu puguh tapi ngaping barudak. Hoream tadina mah, ngan kumaha atuh da kawengku ku tugas, piraku barudak indit ari kuring teu milu, meni euweuh tanggung jawab pisan. Nya tungtutungna milu we, padahal pagawean satambru. Poe eta teh kuring kudu milu rapat panitia di pemkot, kudu latihan kabaret, nyiapkeun tempat di pendopo keur acara poe Jumaah ngabagikeun piala kejuaraan, kudu nepungan kepala dinas keur matotoskeun acara jeung nyieun laporan presentasi keur bahan sidang pleno nyieun bahruteng sakola. Laaahhh ditataan hiji-hiji mah kalah ka lieur, mending milu ulin jeung barudak, lieur-lieur ge bisa-bisa seuri.

Indit ti sakola teh pukul 6.30 isuk-isuk, ari nu dijugjug nyaeta Dunia Fantasi tea, anu kakoncara jadi tempat kaulinan barudak. Tepi ka nu dijugjug kira-kira pukul 9.30. Leuh teu wudu rame pisan eta tempat teh. Malum jalma ti suklakna ti siklukna daratang ka tempat eta, da kabeneran bareng jeung poe tepung taun kota Jakarta.

Barang nepi oge, langsung mere wawaran ka barudak. Nya utamana mah perkara barudak kudu ati-ati diditu, malum atuh di lembur batur. Geus kitu bring we sarerea arindit ka tempat – tempat anu rek dianjangan sakarepna, sapangaresepna teu ieuh di atur-atur, pur we di abur sakahayangna.

Ari kuring, jeung Bu Cicin mah indit heula ka Mangga Dua da eta Ibu Kepsek hoyong dianteur heula balanja. Duuhhh meni rame geuning Mangga Dua teh, kuring mah kakara engeuh, da iraha teuing ngalanto kadinya, rumasa teu resep balanja, jadi teu nyaraho nu karitu, unggal ka Jakarta oge tara pareng lunta-lanto ka pusat perbelanjaan, rek naon ceuk pikiran teh da di Bandung oge loba, jeung enyana da sarua bae gening kitu-kitu keneh, malah asa alus pasar baru ayeuna ceuk kuring mah. Ngan teu kitu ari ceuk babaturan nu sok biasa balanja mah di Mangga Dua mah barangna aralus jeung marurah cenah. Aneh puguh oge padahal urang Jakarta sok ka barandung ari usum libur teh, cenah ngadon balanja da di Bandung mah marurah tur aralus. Lieur puguh ge mana nu bener!

Lah eta mah teu kudu dicaritakeun nya. Anu rek dicaritakeun mah pangalaman kuring sabatur-batur naek kora-kora. Kuring, Bu Dini, Bu Nia, Bu Popy, Pa Sutarmas tarumpak kora-kora, eta parahu anu di ayun tea gening. Nya eta atuh kalakuan teh kawas bolon make hayang tumpak nu kitu sagala, da et age barang naek geus ting cirihil, kadituna jejerewetan beuki lila gogoakan da meni asa paur pisan.Hate meni lelenyapan, tapi seuri babarakatakan nepi ka cipanonan jeung nyeri kulit beuteung! Eta atuda ningali Bu Nia jeung Bu Dini kalah ka peureum bari nyarande ka kuring, atuh puguh awak teh kapencet, jaba begang kuring teh. Alhamdulillah akhirna mah saralamet, barang geus turun teh kabeh reang ngaromong kieu “ Emh.. nuhun Gusti, abdi sadaya teu cios paraeh ngelel!”

DUH KI SUNDA, Dimuat dina Majalah Mangle n0.2003 feb.2005

asa aya ondangan silaturahmi jeung para mahasiswa ti Korea,
dina raraga program kerja sama teknologi informasi antara sakola kuring jeung SMK,
ngahaja Indit teh kana angkot, da hoream mawa mobil sorangan mah,
rumasa teu bisa nyetir. komo kana motor mah bangbaungeun,
da kungsi tikusruk ka susukan.

Dina angkot, pinuh ku barudak SMA keur mareujeuhna marangkat beger,
sajajalan teu eureun-eureun gogonjakan, diuk marotah bari tarepak toel.
Didenge-denge teh basa nudipakena basa Sunda anu garihal tea, anu direumbeuy
ku anjing, goblog,sia aing, meni murudul, matak panas kana ceuli.

Watir mah eta nini-nini nu diuk hareupeun budak lalaki nu pangjangkungna,
geus jegoh deui, jegoh deui batuk, teu kuat ku haseup roko nu diserebung-
serebungkeun ku si Jangkung. Ari barudak awewena, lain nyarek
kalah ting karelet garumeulis, tuluy calecengiran nyeungseurikeun
si nini anu pakupis nyingraykeun haseup roko. Ret si nini ka kuring,
kuring imut ka si nini, bari pok ngomong,
cekeng teh, “ Aneh nya Ni, di Bandung mah anjing teh bareuki udud!”
Na, da eta mah ari jep teh barudak jarempe, teuing era teuing reuwas, da tuluyna mah
tarurun. Si nini seuri ka kuring, atoh tayohna mah asa ditulungan.

Nepi ka SMK, gok jeung para mahasiswa ti Korea marake pakean Sunda
karasep jeung saromeah pisan, tuluy bae wawanohan. Ari kuring bet legeg nanya teh ku
Basa Inggris. Ana pok teh dijawab ku basa Sunda, puguh atuh kuring era sorangan, tapi
tungtungna mah maranehna jadi miconggah.

Acara dimimitian, der pidato pangbagea, utamana ti para mahasiswa tea,
tapi salila ngadenge para mahasiswa biantara, pikiran mah ngacacang ka barudak SMA
anu dina angkot tea. Tuluy bet inget ka si John urang Ustrali.
Sobat kuring basa keur jaman kuliah, resep mun ngobrol jeung manehna teh,
keur kasep teh basa sundana lemes pisan, malah aya embohna si eta mah,
salian ti bisa basa Sunda teh bias nari sunda deuih.
Komo kabogohna mah Si Clara bisa tembang cianjuran sagala.
Maranehna mah sok mindeng ngomong ka kuring
pokna teh, “ Bagja anjeun mah jadi urang Sunda”.

Pikiran teh terus bae ngacacang. Inget deuih basa kuring kungsi ngobrol
Jeung Prof.DR. Yus Rusyana, dosen kuring di Fakultas Sastra Indonesia, kapan kanggo
gelar doktorna teh, anjeunna kantos angkat ka Leiden, da referensi kanggo desertasina
ngeunaan basa Sunda ayana di Leiden. Ngalayang deui pikiran teh ka barudak SMA,
naha ari maranehna arapaleun kitu kana budaya Sunda? Kana budaya Sunda? Duh…
Boa-boa teu apaleun, deudeuh teuing anaking, hampura ibu nya, lain salah hidep mun
teu wawuh ka Ki Sunda, lain salah hidep mun teu apal kana tatakrama Sunda.

Salah saha atuh lamun urang Sunda teu apal kana budayana? Malah
kuring sorangan oge sok hayang seuri, anak kuring Si bungsu, ti saprak ka SMA
geus arang nyarita ku basa Sunda. Digeunggeureuhkeun mah meh unggal usik, atuh
di imah tara ieuh diajak ngobrol mamalayuan. Tapi hih! Da mawa karep sorangan.
Hese dibenerkeunana, alesanana teh, “ Da sadaya rerencangan di sakola oge tara
Ngobrol ku basa Sunda”. Tungtungna mah bet jadi keuheul ka diri sorangan,
asa gagal jadi Indung, bet eleh ku pangaruh babaturanana. Enya sanajan manehna
bisa basa Indonesia Jeung basa Inggris, malah sok resep tutulisan sagala,
kirimkeuneun kana koran jeung majalah, tapi hate teh..asa leuwih bagja
lamun manehna ge resep nulis dina basa Sunda.
ngan jigana bakal nurut mun nu nitahna guruna, malum budak mah sok leuwih nurut
ka guru batan ka kolot.
Deudeuh Ki Sunda, ku batur mah diugung-ugung, ari ku urang sundana
sorangan diapilainkeun. Malah rek jiga jati kasilih ku junti. Ieu deuih Pikiran Rakyat,
koran nu geus lila aya di Jawa Barat, apan PR teh nu urang Sunda. Naha tara aya rohangan
husus basa Sunda wanohkeuneun ka para rumajana? Kapan balatak nonoman
panggeuing keur urang Sunda, keur si bungsu anaking, keur murid-murid kuring,
utamana pisan mah keur para inohong Sunda anu aya di laluhur, hayu urang sabilulungan
nyalametkeun rumaja Sunda, ulah nepi ka poho kana budayana, kana jati dirina. Malah
mun bisa mah wajibkeun bae pangajaran basa jeung kasenian Sunda Di SMA/SMK
sa Jawa Barat. Piraku suga ari hayoh dikekeprak ku guruna mah,
barudak teh teu maraksakeun diajar basa Sunda, malaur loba barudak
lulusan Sastra Sunda nu can kaarangkat jadi guru. Kumaha satuju? Cag ah!

PUISI-PUISI KEUR NU DI AUSI

Filed under: Curahan Kalbu

CARITA DINA SAJAK

Aya hariring na hate kuring
Galindengna parat mapay peuting
Mepende hate nu simpe

Duh jungjunan
Naha anjeun, mentangkeun jamparing asih lain wanci

Ulah kitu, urang ulah nyieun carita dina sajak
Bisi aya cak-cak bodas,nguar-nguar jadi sasakala
Malum sifatna jalma
Padahal urang mah maya

CEUK ANJEUN

Kuring kungsi tumanya
Kunaon kecap cinta jeung deudeuh
Sok murudul di dunya maya?

Ih, atuda naon hesena, tiba nulis!
Kitu ceuk anjeun harita

Eta jawaban, natrat pageuh dina hate
Nepi ka ayeuna, keun keur sampeureun jaga
Bisi hiji waktu aya jamparing asih
Nu nyasar nembus ka kuring
Tah eta teh, tiba carita
Sakumaha ceuk anjeun tea

SAJAK KURING

Sajak kuring sajak keur anjeun
Nu kaluar tina galura rasa
Pek ku anjeun gera titenan

Sajak kuring sajak keur anjeun
Nu didangding na jemplingna peuting
Na gelikna sora suling jeung jentrengna kacapi asih

Sajak kuring sajak keur anjeun
Haturan tilam katineung
Keur maturan nu teuneung ludeung
Ngumbara di nagara deungeun
Sajak kuring sajak keur anjeun
Teundeun dina handeuleum, tunda dina hanjuang
Bisi anjeun pareng ninggalkeun

CARITA DINA PUISI

January 25, 2006
CIKA-CIKA
Filed under: Puisi Ku

Cika-cika tingkaretip di buruan
keur budak mah, kuring sok keueung
sabab ceuk nini
eta teh kuku jurig ti jarian

Cika-cika ting karetip na hate kuring
ulah sieun ceuk nini
eta teh batur, keur nyaangan batin urang
Comments (0)
ANJEUN
Filed under: Puisi Ku

Basa kuring balik burit
Anjeun teu loba carita
bangun surti

Basa kuring wakca
Anjeun teu loba tatanya
ukur kemba

tapi kuring surti
dina dada anjeun aya nu ngagalura
basa kuring wakca nyarita
aya sakura di Osaka
nu panggih di dunya maya

Hampura , rumasa kuring rumasa
rumasa geus katalimbeng rasa
tapi palias
kuring moal rek midua
ngan anjeun pamageuh rasa

ANJEUN

Anjeun lir balebat, nu datang sok sajorelat
Teuing ti mana anjeun asalna, sarta di mana anjeun ayana
Naha di cakrawala megantara di mayapada, atawa di buana
Niskalawastukancana?

Duh, teuing kumaha anjeun teh jirimna, naha jiga Arjuna
Bima atawa Roby Sugara? Palias jiga Rahwana! Ah nu jelas
anjeun cicing na hate kuring, lir angin ririh nu tingtrim
Ngadalingding, nyambuangkeun seungit kembang. Malati
jeung sedep malem nu ligar di pakarangan, pakarangan
hate kuring.

ISUKAN LEBARAN

Filed under: CARITA PONDOK

Dulag nitir di masigit, ditakolan ku barudak ti asar mula Kiwari wanci sareupna, barudak beuki marotah, suka bungah galumbira nakol bedug ngawirahma parat nembus peuting. Allohu Akbar, Allohu Akbar Allohhuakbar, Laaillahailelelohhualloh hu Akbar allohuakbar walilahilham. Isukan lebaran.

Isukan lebaran? Arni nanya ka dirina, ret ka gigir anakna ngageubra. “Deudeuh Kani” gerentes hate Arni.Lalaunan sirah budak diusapan deudeuh naker, budak ngulisik, nyah beunta, “Geus uih acan bapa teh Ma?” Ditanya kitu ku budak teh Arni kalah olohok. Teu karasa aya nu haneut mapay pipina Ih kalah ka ceurik, pan geus jangji dina hate moal ceurik hareupeun budak. Buru-buru Arni nyusut cipanon, tuluy imut bari ngusapan sirah budak. ” Teu acan kasep, sok bobo deui we, urang pepende ku ema nya?” Budak unggeuk, bangun atoh. Haleuang Arni nembang , dipirig kacapi asih, ngawih na jemplingna peuting, mepende jimat awaking.

Anaking jungjunan kalbu

Didoakeun siang wengi

Hidep teh sing panjang yuswa

jeung masing luhur darajat

Masing jadi jalma soleh

Cageur bageur bener pinter

Mun hidep jaga geus jangkung

geuwat gera nyiar elmu

Keur obor engke di ahir

Tungtut elmu masing luhung

Ku indung dijurung-jurung

Budak lir kasirep ku sora indung, sare tibra bangun ayem. Ari Arni cunggelik nyorangan, dibaturan ku kabingung , inggis nyanghareupan beurang, inggis alah batan maut hinis. Kumaha nya pijawabeun mun Kani nanyakeun deui bapana. Ray, beungeut Farhan salakina nembongan, ngalangkang dina ingetan, teungteuingeun Kang Far, indit teh meni ampleng-amplengan, na teu inget kitu ka budak?

Geus opat taun Farhan salakina aya di nagara deungeun,indit jadi TKI waktu Kani umur 2 taun, ayeuna budak geus 6 taun, hayang nyaho rupa bapa tapi nu jadi salaki lir diteu reuy jurig teu beja teu carita, boro ampar ngirim duit. Arni sasat dicangcang teu diawur teh lain bobohongan. Eta oge lain teu hayang niat beberes ka lebe, ngan watir ku budak. Jeung teu hade we deuih awewe teu kuat nahan gogoda. Matak nyabar-nyabar maneh . Arni satia ngadagoan salakina. Da ceuk pikiranana, manehna ngarasa yakin Farhan teh aya keneh.

Ah, teu pira sabenerna mah anu ngajadikeun Arni ngahurun balung siga kieu teh. heueuh ceuk batur ketang teu pira teh da keur Arni mah beurat kacida. Tadi pabeubeurang basa Arni balik ti pagawean, Kani nyampeurkeun. Bangun lungse budak teh da keur diajar puasa. ” Ma, ari bapa nyaah teu ka ujang?” eta budak ujug-ujug pok we ngomong kitu ” Ih nya enya atuh bageur” ceuk Arni tiba engab ” Naha gening teu aya wae neang ujang? ” ” Apan keur barang siar keur sakola ujang engke ” ” Ah, taun mangkukna teu aya, taun kamari ge henteu kadieu, sabenerna ujang teh boga bapa teu Ma?” ” Nya enya atuh bageur, piraku euweuh bapa mah aya ujang anu sakieu kasepna”

” Ma ,ujang hayang jiga batur, dipangku ku bapa, jalan-jalan jeung bapa ah…mun enya ge bapa ujang aya, meureun ujang teh diogo, dipangmeulikeun momobilan jiga Cep Gani, tuluy disunatan nya Ma?”

Arni ngagebeg ngadenge omongan budak, euleuh gening budak teh geus hayang disunatan. ” Hayang disunatan ujang teh? Nya keun ke ku ema diobrolkeun ka aki” ” Embung, ujang mah embung disunatan ku aki, hayang ku bapa da Jang Dudi, Jang Olih, jeung Cep Gani oge disunatanana teh dianteur ku bapana, lain ku akina. Balikna meuli momobilan!” Hing budak teh ceurik.

” Heug atuh, hayang dianteur ku bapa oge, ke ari bapa ujang uih nya?” ” Lebaran pasti aya nya Ma? Isukan pan lebaran teh nya Ma?” ” Enya bageur, ke mun aya bapa, acuk saena anggo nya? ” Budak unggeuk bangun atoh kacida tereleng lumpat muru babaturanana. Bada asar, torojol deui budak teh nyampeurkeun. Harita Arni keur kaprak-keprek di dapur. Enya kangaranan rek lebaran, kudu we ngueh-ngueh bae mah, era bisi aya nu nganjang, piraku teu disuguhan. Eta ge sasat maksakeun da teu sabaraha atuh gajih buruh pabrik mah. Bane we hayang nyugemakeun nu jadi anak. Da bongan diculkeun ku bapana.

” Ma, mana gening bapa teh can kadieu wae?” Kani hariweusweus deui nanyakeun. ” Ke jigana mah, bada magrib” Arni padu engab. Magrib kaliwat, parat tepi ka isa, nu didagoan weleh teu embol-embol. Barina ge ketah, na ceuk saha Farhan rek datang? Eta mah ukur kahayang Arni we keur ngabeberah budak. Boa ingeteun boa henteu Farhan mah. Ah boa geus boga pamajikan deui meureun. Arni ngagebeg, reuwas ku bayanganana sorangan, mun enya teh…teungteuingeun Kang Farhan…….. ( To be continued ) Copy right by reni. ( Plagiator dilarang icikibung! )

Beuki peuting, sora dulag beuki ngageder, kani beuki ngageubra sarena, teu kaganggu ku sora dulag

Ngan Arni nu cunggelik sorangan teh, panon hese dipeureumkeunana. Pikiran ngacacang ka waktu opat
taun ka tukang, mangsa hirup babarengan ngambah sagara rumah tangga jeung farhan. Atuh amprokna Arni ka Farhan estu karep maranehna sorangan, euweuh nu ngareremokeun. Ngan nya kitu atuh sagala oge teu bisa jadi jaminan ayem tengtremna rumah tangga maranehna.

Sataun oleng panganten, nincak taun kadua, brol ngajuru ku Kani, teu ku hanteu atuh abongkena kahirupan lir ibarat jalan anu teu salawasna mulus. Der dodoja datang, Farhan kagoda ku Suti anak mang Juhaya. Suti kembang desa Haur Geulis nu kakoncara kurang hade laku lampahna.Ari Farhan bet toloheor, kabengbat ku Suti nu kawentar tukang ngaheroan salaki batur. Nya eta atuh abong jalama Farhan oge teu kuat nahan gogoda, hayoh nyieun masalah, nyaho pamajikan anyar ngajuru teh kalah
hayoh hahadean jeung Si Suti. Ari Si Suti mah da geus lain caturkeuneun.

Peurihna hate Arni harita geus lain caturkeuneun, asa dihianatan teh lain bobohongan, matak teu aneh,
piring, gelas,sendok ting kalayang kana tarang salakina da mun teu buru-buru istigfar mah, boa budak ge dicekek. Arni ceurik aprek-aprekan bari menta diserahkeun bakat ku teu suka salakina salingkuh, untung harita aya Wa Haji Danu, nya ku alpukahna Wa Haji, Arni bisa kapeper ambekna, teu jadi menta diserahkeunana. Ngan nya kitu ibarat gelas geus rengat, sanajan dikumaha wae oge angger we tapak rengatna natrat. Komo ninggang di Arni nu gurat batu mah, masalah eta teh hese pisan leungitna. Hese pisan bisa mopohokeun kalakuan salakina. Kajadian eta sok mindeng jadi bahan papaseaan. Farhan ge teu bisa kukumaha ngabandungan adat pamajikanana, rumasa manehna salah.

Kaparengkeun atuh Farhan teh keur nete semplek nincak semplak,dikaluarkeun ti pagawean, da eta cenah nu boga pabrik beakeun modal, antukna pausahaan kudu ditutup. Farhan ngaligeuh,kakeuheul Arni beuki kanceuh.

” Matak ge Kang, ari jadi lalaki ulah sok toloheor, matak mawa apes kana diri” ceuk Arni harita.
“Geus atuh ulah nyabit-nyabit carita anu geus lawas” Farhan nyureng asa teu ngeunah dikingkilikan wae ku pamajikan, eukeur mah eukeur manehna teh bingung ka mana kudu nyiar pagawean deui, der deuih nu jadi pamajikan negterewelang bae.
Lain nyabit-nyabit, abdi yakin urang ripuh kieu teh alatan kalakuan akang!” Arni keukeuh teu bisa balem.

” Arnisah! Cik atuh nurut ka salaki teh, ceuk aing cicing! cicing! Ulah nengterewelang wae lieur!” Farhan geus teu bisa nahan amarahna.

” Lieur dijeun ku sorangan, ari geus kieu anak urang rek diparaban naon?:
” Bere we huut” omong Farhan asal engab.

” Naon? Anak urang rek diparaban huut? Memangna anak urang teh hayam? Nurustunjung boga salaki teh, piraku anak pamajikan rek diparaban huut!” Arni beuki keuheul.

” Alusnya, ari harita mah ka si Suti sagala dibikeun, ka kongkorong, kongkorong digadekeun keur mahugi, ari ayeuna anak pamajikan rek diparaban huut! Teu sudi aing mah teu sudi!” Arni gegejret.

” Arnisah! Cik atuh carita sataun ka tukang mah ulah disabit-sabit wae! Na saha nu rek maraban ku huut? Nyaho akang teh keur lieur mikiran pagawean!” Farhan maksakeun rada leuleuy da ningali Arni geus siga maung rek neureuy kitu mah matak soak. Farhan ngahaja ngaakangkeun deui, sugan we Arni paler ambekna.

Ari Arni, teu nembalan ngan hing we ceurik bangun kanyenyerian. Kani anu harita keur anteng ulin, kagareuwahkeun ku sora ceurik indungna. Hing we budak oge milu ceurik. Ku Farhanburu-buru dipangku
dibangbrangkeun, kukurilingan tumpak sapedah butut paranti manehna indit gawe, da ngan eta-etana kabogana teh. Kungsi ketang ngalaman boga motor, ngan nya kitu, kulantaran kabengbat ku Nyi Suti
awewe pangeretan tea, manehna jadi burindil, matak pantes Arni rek ambek oge.

Ray poe, ray poe teh kahirupan karasana beuki seuseut, beuki peuheur keur Farhan mah. Kani anu ayeuna geus umur 2 taun, keur meujeuhne nalaktak jeung loba tatanya. Beuki loba pangabutuh keur tumuwuhna. Butuh gizi anu alus keur kamekaran otakna, kitu anu kabaca ku Arni jeung Farhan dina buku keur jaman maranehna sakola.

Enya da dihenteu-henteu oge Farhan jeung Arni teh kungsi ngalaman sakola sanajan ukur tepi ka smp, teu laluhur jiga batur tapi sasieureun sabeunyeureun mah, elmu ti guruna teh aya nu nerap, komo keur Arni mah da kaasup murid anu nyongcolang. Teu diteruskeun soteh bane wae teu kaduga ku modalna da gening sakola jaman kiwari mah teu bisa dibayar ku sampeu, tapi ku duit anu teu saeutik jumlahna. Matak pamohalan keur kolot Arni mah bisa nyakolakeun budak, sakitu oge Arni kaasup untung make disakolakeun tepi ka SMP sagala.

Nya bakat ku teu kuat kudu dahar sore henteu isuk, antukna dina hiji peuting Farhan waleh ka Arni rek indit jadi TKI. Sugan jeung sugan bisa ngarobah kahirupan.

” Kang , ari abdi kumaha atuh?” omong Arni harita.

” Nya, wayahna keur saheulaanan mah jauh ti akang, kade we mihape budak” omong salakina semu beurat kacida. Arni teu ngajawab, pipina juuh ku cimata. Da mun teu era ku kalalakian mah Farhan ge hayang milu ceurik tapi sakuat tanaga ditahan, inggis beuki nganyerikeun hate Arni.

Peuting eta peuting nu endah keur maranehna, peuting pamungkas keur sosonoan oleng panganten, sabab isukna Farhan rek indit. Kaasih, kapeurih, kasedih cacap jadi hiji dina peuting eta. Peting panungtung keur maranehna duaan.

Rebun-rebun Farhan indit, sanggeus wareg ngagalentoran budak nu keur tibra sare. Ari Arni nu keur nyadiakeun cai kopi diteuteup kalayan geugeut. Buukna anu galing muntang katingali kulimia keneh urut sosonoan tadi peuting, asa nambahan kageulisanana. Enya geulis Arni teh ceuk sasaha oge. Rancunit jeung ngembang cengek. Hanjakal teu kasipuh ku dunya barana. Boro kabedag dibajuan jiga batur teu kabeuli wedak-wedak acan.

Rumasa Farhan oge jadi salaki teh teu bisa nyenangkeun, kalah kungsi nganyenyeri,kuhayang nebus sagala dosana ku nyenangkeun hate Arni, matak rek indit jadi TKI oge. Farhan indit dijajap ku gupay asih, memeh indit embun-embunan Arni diseuseup geugeut naker, geus kitu mah leos we teu ngalieuk deui ka tukang, nepi ka ngaleungitna diteureuy pepedut subuh.

Allohuakbar Alloh Huakbarallohu akbar Lailahailallaaohualo huakbar Allohuakbar walillahilham. Sora takbir terus ngalanglaung, meulah simpena peuting. sorana ngageterkeun hate Arni. Hirup bagja teh keur Arni mah ukur impian, da gening nepi ka kiwari Farhan teh teu beja teu carita.

Di jero kareta Saemasul, hiji lalaki diuk sisi jandela. Panonna anteng neuteup ka luar. Kyong Bu geus kaliwat, teu lila reg kareta teh eureun di Chung Yang, jrut si lalaki turun, teu sirikna gura-giru lumpat ka luar peron muru taksi.

Supir taksi bangun surti, biur ngalumpatkeun mobilna ka kulonkeun muru bandara internasional Seaul. Sapaparat jalan hate si lalaki marojengja, teu genah cicing hayang gera tepi ka bandara.hayang gera biur ngapung ka jomantara. Duh ieu hate meni asa hayang gera gok panggih, kunaon atuh beungeut anak pamajikanana teh kokolebatan wae?

Pileuleuyan walungan Han, pileuleuyan kembang samon nu mayakpak laligar di Gyeongju, pileleuyan. Ti mimiti poe ieu kuring amit arek mulang enya bisi, bisi kuring tuluy mulang, mulang ka lembur karang pamidangan. Nya poe ieu urang pileuleuyan. Kitu ceuk dina jero hatena.

Si lalaki noroweco terus dina hatena, bari panon mah anteng meuteup jalan nu asa kacida panjangna. Padahal biasana mah teu kitu asa sabiasa we da unggal waktu oge kaliwatan. Na ari poe ieu bet beda tisasari. Enya sabenerna mah geus dua minggu manehna guling gasahan, teu genah sare teu genah cicing. Ingetan kumalayang ka nu di lembur. Breh beungeut pamajikanana jeung anakna piligenti nembongan. Jiga kumaha nya anakna ayeuna enya mun aya keneh dikieuna. Seredet hatena asa aya nu nurihan, peurih lir diturihan ku hinis, 4 taun lain waktu sakeudeung keur ngarobah sagalana, kaasup hirup manehna.

Opat taun manehna apruk-aprukan di lembur batur, estu loba pisan carita hirup nu kaalaman ku manehna. Asa ngalangkang dina ingetan, munggaran manehna indit ti lembur, niat jadi TKI. Aras-urus surat kolu ka kudu ngajual sapedah butut jeung tanah sacangkewok titinggal kolotna, eta ge teu bebeja ka pamajikanana mah, angkanan teh keun we geus hasil ge sabatae kagantian deui.

Tilu bulan aras-urus susuratanana oge, kitu we rerencepan. Matak kacipta keneh ngajenghokna pamajikanana waktu manehna waleh rek indit jadi TKI. Pamajikanana teu bisa kukumaha iwal ti pasrah da sanajan hatena teu mikeun ge, geus lain bolaykeuneun ari tinggal jung mah.

Si lalaki teh ngaranna Farhan. Manehna ngarenghap panjang dadana karasa eungap waktu manehna inget kumaha pait peuheurna hirup di nagara deungeun.Harita ge mun teu teu dipangaruhan ku Kandi mah sobat ulinna ti leuleutik anu mukim di Arab, sigana boro-boro hayang ka luar ti lembur. Enya harita teh Kandi balik heula ka lembur tuluy amprok jeung Farhan, nya waleh we Farhan teh ka kandi perkara bangbaluh hirupna. Ku Kandi dibere saran, milu we cenah jeung manehna ari hayang ngarobah kahirupan mah, malah urusan susuratan ge Kandi nu manguruskeun.

Mimiti pisan mah Farhan digawe di Arab saudi jadi tukang kebon di Juragan Al Fayed di Dubai. jalma beunghar pamajikanana ge opat. Ngan edas galakna moal aya. Meunang sataun dikontrakna teh tapi can ge sataun Farhan kamusibatan dituding ngajinahan pamajikan AlFayed anu kaopat. Teuing kumaha mimitina manehna bet dituduh kitu. Onggeng-onggengan susumpahan oge ku si arab teh teu dipercaya, antukna Farhan dijagragkeun ka pangadilan. Mun teu bisa mere bukti dina jero tilu bulan, Farhan bakal ditibanan hukum rajam tepi ka maot. Bari ngadagoan bukti, Farhan kudu cicing di jero bui.

Farhan ceurik di jero bui, dunya asa poek mongkleng teu kacipta ti anggalna make kudu ngajaran dibui sagala. Gening kitu hukum di Arab mah, beda pisan jeung hukum di Indonesia. rek menta tulung menta tulung ka saha da teu boga baraya.Kungsi eta oge Kandi neang, jangji rek nulungan kucara ngumaha ka kedutaan Indonesia.

Aya eta oge nu datang ti keduataan teh, cenah mah rek dibereskeun secara diplomatik jeung pamarentah Arab Saudi tapi bet pleng les teu embol-embol deui. Tungtungna Farhan ukur nunggu nasib nu rek tumiba ka dirina. Enya asa euweuh hargaan jadi bangsa Indonesia di nagara deungeun. teu jiga basa aya urang Inggris maehan urang Arab da meni tumplek atuh para pejabat kedutaan Ingris tarurun, tuluy menta ka pamarentah Arab Saudi supaya wargana di ekstradisi wae kanagarana. Jadi masalahna bisa disidangkeun make hukum di nagarana. Eh…da teu kungsi lila si urang Inggris teh dibebaskeun.

Ari Farhan, panon celong, awak kuru balas disiksa unggal poe nepi ka dina hiji poe mah manehna geus teu kuat nandanganana. Farhan ceurik tengah peuting, hate muntang ka nu kawasa. Pek teh teuing nyawa teu ngaboga-boga, mun enya takdir manehna kudu maot alatan difitnah batur, nya teu bisa majar kumaha meureun geus kitu kuduna takdir diri bagja awak. Ngan hiji nu dipenta ka nu Kawasa teh mihape anak jeung pamajikan di lembur anu geus ampir dua taun ditinggalkeun, teu beja teu carita. Geus kitu mah Farhan longsong nyanghareupan poe isuk.

Kersaning Gusti, tilu poe ti harita, torojol Kandi mawa beja pikabungaheun. farhan bakal bebas cenah sabab bukti geus aya. horeng anu ngajinahan pamajikan Al Fayed teh supirna sorangan jeung lain ngajinahan deuih da sarua purunna. Ayeuna si supir teh geus kacerek ku Kandi sabalad-balad malah make jeung disiksa sagala supaya ngaku. Ah Farhan teu hayang ngadenge dongengna, nu penting mah manehna hayang gera bebas.

Alhamdulillah dina sidang anu katilu manehna dibebaskeun, Farhan teu sirikna sujud syukur ka Nu Maha Agung. Kaluar ti pangadilan digondeng ku Kandi dibawa ka imah dunungan Kandi anu kabeneran bageur pisan. Matak watir awakbegung jeung barau da di penjara teh arang panggih jeung sabun. mandi ge kitu we dibanjur ku selang ti luar estu jiga ka anjing budug wae.

Barang tepi ka padumukan Kandi, anu pangheulana ditanyakeun teh beja ti lembur tapi Kandi kalah gideug, geus tujuh surat euweuh balesan. Farhan ukur ngaheruk.

” Geus Han, ulah dipikiran, mending oge pulihkeun heula awak, keun saheulaanan mah didieu heula,da dunungan oge ngidinan” omong Kandi waktu ningali Farhan ngahuleng wae.

“Nuhun, Kan, mun euweuh anjeun nasib kuring teuing kumaha. Ngan ieu hate inget wae ka lembur. Deudeuh Arni, Kani sigana maranehna arep-arepeun.” ceuk Farhan ngalimba.

“Sabar Han, da usaha mah kurang kumaha, unggal nu balik ti lembur ditanya, dipihapean surat tapi weleh teu aya beja deui. Atuh urusan kuring nulungan anjeun, omat ulah jadi pikiran, pan urang teh geus asa jeung dulur” omong Kandi bari sor mikeun sagelas susu coklat ka Farhan. Farhan imut bari neuteup ka Kandi ku teuteup pinuh tumarima ka Kandi nu sasatna geus nyalametkeun nyawana.

Tilu bulan Farhan cicing jeung Kandi, kitu we sagawe-gawe. Ayeuna awakna geus lingsig deui. Manehna geus niat mun awakna geus jag-jag rek balik ka lembur moal cicing di Arab. Enya da rek naon aya di nagara deungeun oge ari ukur rek ngadon sangsara mah. Enya da dua taun aya di nagara deungeun boro-boro meunang gajih nu puguh mah kalahka difitnah batur. Boga ketah gajih 8 bulan ti Si AlFayed teh tapi nya kitu tea beak dipake aras-urus waktu sidang, da bareuki duit geuning urang Arab teh.

Teu kuhanteu atuh, piduaminggueun rek balik jol teh aya beja, pajar Desa Haur Geulis beak beresih ku lini anu kacida rosana tangka imah-imah ge rata jeung taneuh. Loba penduduk nu tiwas kaasup anak pamajikan Farhan. Eta beja datangna ti Ceu Rumi nu digawe di Tuan Fadil, tilu blok ti tempatna Kandi. Ari Ceu Rumi teh boga kolot di Haur Geulis sarta apal pisan ka Arnisah. Atuh puguh Farhan ngajenghok, tuluy ngelepek kapaehan. Inget-inget waktu diceuceuhan tarangna ku Kandi di tengah imah, dunungan Kandi ge milu riweuh.

Ti harita Farhan siga nu jauh panineungan, pagaweanana huleng jentul. Dina hiji poe mah kabeneran aya kolegana dunungan Kandi nu kabeneran keur nganjang. Manehna teh ti Korea, butuh ku tukang elas, ku kabeneran bet amprok jeung Farhan,atuh barang ditawaran teh teu sirikna disantok. Teu kitu kumaha, apan jaman keur di lembur mah kana ngelas teh Farhan mah tukangna.

Farhan geus gilig rek indit ka Korea, milu jeung Tuan Yung Han. Enya balik ge rek naon ari ukur nambah kapeurih hate mah. Kitu deui cicing di Arab,teu bararetah teuing. Manehna sok kukurayeun wae mun inget kana pangalamanana di jero bui. Nya mending miceun maneh we ka Korea. Nya biur we dibawa ku Yung Han ka Korea. Nganjrek di kota Wuwon bawahan Pusan kuloneun Kota Seoul. Hiji daerah industri nu deukeut ka palabuhan.

Nya di dinya manehna ngamimitian hirup. Teu pira ukur jadi tukang elas di pausahaan Yung Han. Boga panghasilan lain lumayan keur ukuran manehna mah da kolu nyewa apartemen sagala.

Beuki lila beuki betah hirup di Korea teh, komo da ayeuna mah geus diangkat jadi mandor. Gawena hade atuh ku babaturan dipikaresep. Nu mikaresep beuki loba sanggeus nyaho Farhan lalagasan, malah ku pagawe awewe mah teu sirikna pada ngalendean, pada ngareletan.

Aya hiji nu kapicangcam, urang Korea ngaran Kim Yung Chun. Eta kataji soteh pedah Farhan sok maling teuteup ari panggih. Di sidik-sidik teh Kim asa sarimbag jeung Arni. Camperenik, rancunit jeung ngembang cengek. Bedana teh palebah buuk. Arni mah galing muntang ari Kim mah sailaharna buuk urang Korea we panjang, hideung jeung lempeng.

Eta ku batu turun keusik naek.Kim oge jiga nu neundeun hate ka Farhan. Linggekna, imutna, keletna estu katingali pisan mere hatena. Ah teu di mana teu di mendi awewe mah kitu adatna…. Ayeuna geus ampir sataun Farhan hahadean jeung Kim.

” Far, naha urang teh rek kikieuan wae?” ceuk Kim dina hiji poe waktu maranehna balik ti pagawean.
” Kieu kumaha? ‘ ceuk farhan api-api teu ngarti.

” kuring hayang jadi pamajikan anjeun! ‘ omong Kim togmol. Farhan tangka ngagebeg bakat ku reuwas. Teu sangka Kim bet ngomong kitu.

” Kuring embung pisah jeung anjeun, kuring embung kaleungitan anjeun!’ Kim nginghak dina dadana. Farhan ukur ngahuleng bari leungeun anteng ngusapan sirah Kim. Lalaunan Farhan ngomong, ” Kim, kuring oge nyaah ka anjeun, na saha nu rek ninggalkeun anjeun? Ngan perkara kudu kawin jeung anjeun eta can kapikiran sabab kuring boga kulawarga” ceuk farhan bari derekdek manehna nyaritakeun deui jalan hirupna ti mimiti indit ti lembur nepi ka harita, saeutik oge euweuh nu kaliwat ku manehna kabeh dicaritakeun ka Kim.

” Tah kitu Kim, sanajan ceuk beja, anak pamajikan kuring teh geus euweuh tapi ari can bukti mah hate teh teu bisa narima. Ku kituna kuring embung ngawin anjeun dina kaayaan hate anu can bangblas” omong farhan bari neuteup seukeut ka Kim. Diteuteup kitu ku farhan, Kim ukur ngahuleng. Enya manehna oge surti sabab lain sakali dua kali Farhan nyaritakeun pangalaman hirupna. Kim oge ngarti, ngarti pisan yen lalaki anu kacida dipicintana teh geus aya nu boga, sanajan ngan ukur carita.

” Kuring ngarti Far, teu kudu dicaritakeun deui, kuring geus apal saha diri anjeun tapi lain hartina hubungan urang euweuh kajelasan, sanajan kumaha bae oge tetep kuring menta kaputusan!”

” Enya kumaha atuh Kim? Cik kumaha ceuk anjeun? ” omong Farhan semu bingung.

” Kieu we atuh Far, kumaha mun Farhan mulang heula ka Indonesia? ”

” Ka Indonesia rek naon? Rek nurihan hate sorangan?”

” Ih lain, keur ngabuktikeun aya keneh henteuna anak pamajikan , ulah ukur beja ti batur!”

” Mun bener sakumaha ceuk beja?”

” NYa buru-buru Far balik deui ka Korea. Sakalian we aras-urus jadi warga nagara Korea” omong Kim tendes. ” Tapi lamun anak pamajikan Far aya keneh,……” Kim teu kebat nyaritana, ngan segruk wae ceurik tuluy nyuuh kana lahunan Farhan. Ku Farhan diusapan buukna deudeuh naker bari hatena sabil antara nurut kana omongan Kim jeung henteu.

Dipikir dibulak-balik, tungtungna manehna sadar yen omongan Kim aya benerna. Ku kitu ku kieu manehna kudu kuat narima kanyataan. Naha salila ieu manehna bet leutik burih kawas lain lalaki, sieun itu sieun ieu. Kuduna manehna kuat narima sagala nu rek tumiba ka dirina.

Nya kaputusan eta anu ngalantarankeun manehna ayeuna aya di jero kapal Korea Air Lines nu keur ngapung di jomantara. Ngapak mega ngalayang di awang-awang. Geus talatah ka Kim, ku kitu ku kieu pasti manehna bakal mere beja ngan poma kudu ngahampura bisi manehna teu bisa balik deui ka Korea. Harita Kim ukur juuh cimata. Dirina beurat kacida ngaleupaskeun beubeulahan hatena.

” Attention…attention, air plane will take of, the passanger are ready to take of. The packages dont leave. thanks you” ceuk sora halimpu tina media player. Ngadadak awak Farhan asa paranas tiris. Teuing kunaon, hete ge bet ting seredet.

Hatena ngageter waktu mungggaran sukuna nincak deui lemah cai anu geus opat taun ditinggalkeun. Ka luar ti bandara manehna rikat neangan taksi. Kalacat naek tuluy diuk bangun tumaninah. Jandela taksi ngahaja ku manehna dibuka. Manehna jiga nu hayang seubeuh nyeuseup hawa lemah caina. Mobil terus maju bangun surti kana hatena nu hayang buru-buru tepi ka lemburna di Haur Geulis.

Wanci geus ngagayuh ka peuting. Hawar-hawar kadenge sora takbir ti masjid nu kaliwatan. Farhan asa kaingetan yen isukan lebaran. Lebaran? Leuh geus opat taun manehna teu ngalaman lebaran. Nepi ka teu eungeuh isukan lebaran. Paingan atuh meni rame sora takbir. Luk manehna tungkul tuluy biwirna kunyem milu takbir. Aya nu ngalembereh mapay pipina, asa ribed ku dosa awak teh. hatena ngajerit menta hampura ka nu ngayuga.

” Isukan lebaran? Arnisah, Kani naha anjeun araya keneh? Duh Gusti, mun maranehna araya keneh, pendakeun abdi jeung maranehna. Mun geus teu aya, atuh pangnuduhkeun kuburanana” kitu ceuk hatena nu keur muntang ka Nu Kawasa. Ari mobil angger nyemprung na jemplingna peuting, nyuaykeun kasimpe hate awor jeung kasono, kadeudeuh ngajadi hiji. meni asa hayang gok panggih.

he URI to TrackBack this entry is:
http://renik.blogsome.com/2007/10/25/isukan-lebaran/trackback/

1.

sigana si kunyang mah epes meer. kakara dua paragrap dina
nyaritakeun dulag nitir, geus ngarasa sedih, dibaca ka handapna, cai mata geus
mimiti nyalangkrung…ehmm meni sedih karunya ka si kani anu hayang
nyaho bapak. Beda nya carita sunda mah, dibacana ku urang sunda asli,
atuh meni asa nyerep, sok lajengkeun………

Comment by si kunyang — October 25, 2007 @ 4:22 am
2.

Sae…, teraskeun teh… Mung kahade kedah ngajagi perbentenan
“cara berpikir” murang kalih, sareng ngajagi “gaya basa” anu
diangge, kedah konsisten. Maksadna, utamina dina basa anu diangge ku
murangkalih…., maklum basa Sunda mah benten sareng basa Indonesia; Basa
Sunda mah pan aya panta-pantana (tingkatanana), bilih nyampur teu puguh.
Iwal, upami bade ngungkab kanyataan faktual basa barudak jaman ayeuna
anu memang pacampur teu puguh… hehehe. BTW teraskeun sae… sumpah
sanes muji. hehehe

Comment by Ahmad Gibson — October 25, 2007 @ 7:57 am
3.

pasti ujung ujung na seuseueurna hapi ending tapi abdi mah hoyong
anu liku-liku kehidupan atanapi perjalanan hidupna (penuh perjuangan
yang bisa membuat orang penasaran dengan cerita akhir)

Comment by neni_nurhaeni — October 27, 2007 @ 5:13 am
4.

Eh neng Neni, tong di pengaruhan kitu ah…mening oge happy
ending…ameh bahagia ka sarera, kanu maracana bahagia, kanu nulisna oge
bahagia atuh, da jaman ayeuna mah mun sedih wae teh jadi stress, teras
jadi panyakit. Tah mening oge happy ameh sarehat…teu boga duit oge ari
sehat mah sae lah.bagja…..he he he…..

Comment by uwa — October 28, 2007 @ 2:24 am
5.

Aduuuuhhhh ku balageur gaduh rerencangan teh, meni merhatoskeun
pisan kana cerpen abdi. Hatur nuhun ah kana komentarna. Inyaalloh urang
teraskeunnya, mudah-mudahan tiasa nyugemakeun ka sadayana. Namung
peryogi kauninga, ieu teh cerpen munggaran anu eusi cariosna teu aya pisan
patula-patali sareng kahirupan abdi pribadi. Teras deuih abdi hoyong
nyobian nyerat cerpen anu serius, margi salami ieu sesah pisan nyerat
cerpen sunda anu serius teh. Abdi kantos nyerat carios sunda anu judulna
teh ‘BOM’ eta carios teh maksadna mah ngiring prihatin kana kaayaan
dunya atikan di urang tapi naha da ku Mangle teh kalah dimuat dina kolom
barakatak. Apan teu nyambung nya?

Comment by reni — October 31, 2007 @ 3:04 am
The URI to TrackBack this entry is:
http://renik.blogsome.com/2007/11/09/isukan-lebaran-2/trackback/

1.

Subhanallah.. carita keluarga meuni nyentuh pisan bu. Hapunten
nembe ngalongok ayeuna bu :D . Pendapat abdi sami sareng uwa Fz, endingna
mendingan di happy keun bu.. hehehe supados makin dalem caritana..
Semangat nya bu.. di antos karya salanjutna ;) Salam Baktos

Comment by iis tea — November 2, 2007 @ 11:15 am
2.

Aeh eta aya neng IIs kamana tos lami tara katingal online. Enya
lah mendingan di happy endingkeun carita iyeu ameh bahagia keur sarerea,
ulah matak jadi pipanyakiteun lah, geus puguh kahirupan di dunya nyata
loba kasediheun atuh dina carita..bisa ngabagjakeun para pembaca sanes
kitu bu Reni? tuh tos sabaraha urang mere saran jadi carita happy
ending?..geus lah bere ahirna kabagjaan keur Arni jeung Kani…karunya uwa
mah….he he he….sok sina insaf si farhan tepi ka bisa ngabagjakeun
anak pamajikan…..ameh jadi contoh ka para TKI nu boga watak siga si
farhan maranehna jadi harayang arinsaf kulantaran dibere conto tina
carita iyeu….good luck

Comment by uwa Fz — November 2, 2007 @ 8:25 pm
3.

Stttt….. teu kenging mangaruhan pangarang pamali, matak kandeg
dijalan ke nyeratna, pan tanjaten langkung pikasediheun ka anu macana,
kitu oge ka Pangarangna….
Teh… deuh tos karaos ngagulusur ayeuna mah, caritana tos
langkung ngabentuk, margi latar caritana tos jelas. Mung eta angkatna Farhan
janten TKI ten mani siga anu gampil pisan, wengi nyarios subuh
miang….. Be patient& calmly..!!! teu kenging gurung gusuh, keun we anu tos
nyarios masalah ENDING mah tos dipirosea, tong janten bangbalu kana
manah, anggap we sabage gogoda, model Suti anu ngagoda kana katenangan rumah
tangga Arni & Farhan. HEHEHE…. terus maju pantang mundur…
KAngge nyumangetan, kuabdi dikintun puisi lawas:

Jejak KAKI

Bunga Ros mana yang tak berduri?
wahai kawan.

bagi yang tahu tentang kehidupan
bunga teratai mekar dalam genangan air berlumpur

Percikan api pun bisa menebar
dari tetesan embun di pagi hari

Gibson, Babakan Sophia, 23 Desember 2002

Hatur nuhu, punten.

Comment by Gibson — November 3, 2007 @ 4:11 am
4.

Haturan Neng IIs wilujeng sumping,hatur nuhun parantos
rurumpaheun nganjang kana blog ibu, kantenan bari ngintun komentar mah meni asa
kagunturan madu, insyaalloh ieu carios urang teraskeun deui sakumaha
pamundut rerencangan sadayana,
mudah-mudahan wae tiasa nyugemakeun sakumaha kahoyong si uwa, teh
neni, teh dini, kang Gibson sareng nusanesna. Atuh kanggo Kang Gibson,
hatur nuhun deuih kana komentarna. Muhun Kang ku abdi diimeutan deui
teh aya bagian carios anu kirang cop kana hate, asa rusuh kitunya,
insyaalloh urang ropea deui, teras eta deuih ku masihan puisi aduh meni sae
kitu eta puisi abong penyair si akang mah, meni nyerep kana lelembutan,
nyaan matak masihan sumangetna, hatur nuhun kang.Doakeun abdi nya sing
dipasihan kakiatan neraskeun carios ieu kalayan henteu nguciwakeun
pembacana.

Comment by reni — November 7, 2007 @ 3:39 am
5.

Cep Gibson sigana mah penulis teh ingin membuat kejutan ka Arni.
Tentu di Indonesia mah sagala urusan teu babari, komo bari jeung sagala
kudu di sogok mah. Tah sigana mah waktu Farhan ngajual motor jeung
ngagadekeun kongkorong teh keur nguruskeun surat2 gawe jadi TKI, sanes
keur mahugi si Suti, piraku jelema teu boga wani2 mahugi aww selingkuhan
bari jeung jujualan sagala, ah teu merenah, ceuk abdi mah…punten ah
tos wantun nyanyahoanan pengarang, atuda enya meni babari kitu peuting
nyarita rek ka LN isukna geus bisa jung…….sanes kitu?………he he
he….

Comment by uwa Fz — November 12, 2007 @ 9:55 pm
6.

Dongong saha teh ieu teh? rame pisan….usum huut kitu ayeuna
teh? hehehehhe…siplah bagus pisan

Comment by roni — November 13, 2007 @ 6:10 am
7.

Mana terusan nana iyeu carita teh?

Comment by si kunyang — December 22, 2007 @ 6:00 am

RSS feed for comments on this post.
Leave a comment

The URI to TrackBack this entry is:
http://renik.blogsome.com/2007/12/29/isukan-lebaran-3/trackback/

1.

Alhamdulillah, bari lami oge teu burung rengse ieu cerpen teh.
Haturan kanggo sadaya pamirsa. hapunten bilih aya anu teu cop kana hate.
Rumaos nembe diajar nyerat carpon. Omat ulah dipoyoknya.Atuh khusus
kanggo Fz, Bu Dini, Bu Neni, Bu Ani mudah-mudahan tiasa nyugemakeun.
Khusus kanggo Kang Gibson anu sok masihan wae motivasi, tah ayeuna mah teu
never ending carios teh kang. Aya tungtungna. Kitu deui kanggo Kang Dika
anu sok janten sumber inpirasi hatur nuhun. Hanjakal Kang Dika mah teu
lancar basa Sunda da asli urang Jakarta. Namung sanaos kitu kang Dika
teu weleh ngarojong. Komo Fz mah teu sirikna unggal waktos ngamotivasi
abdi hatur nuhun sakali deui hatur nuhun. Mugi Alooh ngabales kana
kasaean sadayana.

Comment by renik — December 29, 2007 @ 6:38 am
2.

Anjriiiittt…. !!! kitu sigana mah lamun ceuk barudak ayeuna
mah.. HAHAHAHA.
Anu maksa supados happy ending, ngahuleng…. hik hik hik… da
ku kieu mah sigana…. hehe. Kabayang dina manah teh Reni cumarios..
bade bungah bade susah akhirna… teu langkung angen-angen anu maca;
mangga teh teuing…, diboral 1000 tilu… hahaha.
Hehehe… wilujeng teh ah… Sigana ayeuna mah tibra kulem
teh..:D:D:D

Comment by Ahmad Gibson — December 29, 2007 @ 1:26 pm
3.

Alhamdulillah aya oge ahirna iyeu carita teh. Paingan lami da eta
sigana si penulis research heula, sigana si penulis teh angkat ka
Korea heula nya, da eta meni terang nami kota2, jeung ngaran sungai
sagala… he he he…Abdi mah meni sedih maca pangalaman hirup Farhan, tapi
geuning Allah mah Maha Pengasih Maha Penyayang tea. ari kasusah di
hareupan ku sifat sabar mah tuh geuning aya balesan nana. Nu ahirna Farhan
bisa bagja jeung kulawargana. Taah pesan uwa: ka anu teu gaduh sifat
sabar sok geura dialajar jadi jalma sabar, Apan cenah aya hadis nu
nguningakeun: mun meunang kabagjaan kudu loba nyukuran nana, mun meunang
musibah kudu sabar nyanghareupan nana………tah kitu wae pesan ti uwa
mah….Bravo bu Reni….keprok ahhhh

Comment by Fz — December 29, 2007 @ 9:06 pm
4.

Hatur nuhun kana comenna, muhun kang Gibson, sesah geningnya
nurutkeun kahoyong pembaca teh urang kedah terang selerana namung kitu
mudah-mudahan we ieu carios teh tiasa nyugemakeun ka sadayana. Muhun fz,
pieunteungeun tah tokoh Farhan teh. Istiqomqh nya jiga saha cing? Kuat
nahan gogoda..he..he..he..
teu jiga saha cing? Mudah-mudahan atuh Fz oge raos kulem ku maca
carios ieu. Sakali deui hatur nuhun ka sadayana.






















Get free blog up and running in minutes with Blogsome
Theme designed by Minz Meyer