Poe Salasa pukul 11 di ruang Tata Usaha, katingali Si Emih
( Bu Romaya senior kuring ) keur ngahuleng bangun nu bingung.
Panasaran kuring nanya.
” Kunaon Mih, hulang- huleng wae, sok paur abdi mah, kari-kari
BBM naek, der Emih hulang-huleng” cekeng teh ngaheureuyan.
” Cicing siah Neneng, kolot keur lieur teh!” tembalna, bari angger
siga nu bingung, diuk menekung hareupeun Bu Hj. Nunung bari
pameunteuna reueuk lir langit nu pinuh ku pihujaneun. Angger deuih
Si Emih mah nyebut ka kuring teh Neneng. Teu beunang dicarek.
Enya da kuring mah teu rumasa turunan Eneng.
” Muhun, lieur teh lieur ku naon atuh Mih?”
” Ieu tah tempo! Mikiran nu kieu Emih teh!” pokna bari golosor
mikeun map ka kuring, geuwat ditingali, singhoreng teh sertifikat.
Enya sertifikat lulus sertifikasi guru ti Universitas Islam Negri Bandung
da apan Si Emih mah guru agama jadi dibere sertifikatna teh ti UIN.
Atuh puguh kuring milu bungah, Si Emih ku kuring dirangkul.
” Bagja..Mih, atuh tereh dieusian rekeningna” enya apan ceuk beja
guru anu lulus sertifikasi teh bakal nambahan gajihna jadi dua kali
lipet. Etah gera saha guruna nu teu ka bongroy.
” Rekening..rekening tujuh puluh, sidik lieur!”
Ceuk Si Emih deui, keukeuh ngan lieur jeung lieur wae.
” Lieur kumaha kitu Mih?” kuring kalahka beuki panasaran
” Neng, poe ieu Emih teh geus ngalalakon! Geus aprak-aprakan! Heueuh
tadi isuk-isuk Emih ka UIN nyokot sertifikat bari nanyakeun kudu kumaha
prosesna geus kieu, ari jawaban ti UIN teh ” Kami hanya sebatas mener-
bitkan sertifikat, urusan selanjutnya coba konfirmasi ke Depag. Atuh kencling
cape-cape oge Emih teh ka Depag, pok deui tatanya. Ari pek jawabanna teh
kieu ” Kami sedang sibuk mengurus NUPTK. Ibu kan tugasnya di Diknas,
apa sudah ditanyakan ke Dinas? Kapalang cape gidig ka dinas,ti dinas teh
jawabanana kieu” Urusan guru agama mah bagian Depag” Coba kumaha
Emih teu jangar tah! Cing ceuk Neneng kumaha?” Si Emih kalahka
jadi malik nanya ka kuring.
” Taahh, manawi atuh Bu Reni mah terang ” Bu Haji Nunung anu ti tatadi
anteng ngabandungan milu mairan.
Kuring ngahuleng sakeudeung, enya boro-boro kuring atuh, apan eta nanya
keun ka sungapanana langsung oge jawabanana kitu. Tapi lain oge kuring
ari teu bisa ngajawab mah.
” Nu kitu wae make jeung lieur Si Emih mah. Kieu we ayeuna mah. Eta serti-
fikat ku Emih laminating sing sae, teras talian, kongkoyangkeun kana dada.
Tah tos kitu teras angkat ka BRI. Pan BRI sanes anu ditunjuk mayarna teh?
Tah tos kitu mah langsung we tepangan kasirna, teras nyarios sing tarik bari
nulak cangkeng, kieu pok-pokanana ” Urang geus lulus yeuh, buru bayar!”
kade ulah hilap nepak dada” pok teh bari pepeta.
Na atuh, nu aya kabeh ting barakatak. Komo Bu Haji Nunung mah bendahara
sakola, bari seuseurian teh make jeung kurah- koreh sagala kana lacina, sugan
teh neangan naon, ari pek teh tali cenah. Da ari gorehel, song we si tali teh di
asongkeun ka Emih.
” Tah ieu talina sae’” pok na teh atuh ger sareuri beuki ayeuh-ayeuhan, da loba
jelema di ruang TU teh.
‘ Nurustunjung siah Neneng ka kolot teh, ngan ngaheureuyan wae!’ Si Emih
kukulutus tapi bari babarakatakan tangka cipanonan.
” Emih…Emih, barina oge atuh diemutan teuing. Na iraha pamarentah
tiasa dicepeng jangjina ka guru.”
” Lain kitu Neng, atuda meni teungteuingeun pisan, tilu poe tilu peuting Emih
teu sare alatan nyusun forto folio, dituluykeun sapuluh poe milu diklat, meni
ripuh. ari geus lulus kieu jadina!” ceuk Emih bari ceuceuleukeuteukan.
” Sing sabar we Mih, tos waktosna oge moal burung turun rekeningna” omong
kuring bari sakalian amitan rek ka ruang guru. Hate reug-reug ninggalkeun
Emih geus cenghar deui.
Enya bari jeung nasib sertifikasi kuring ge teuing kumaha, da kakara bulan
kamari kuring mah miluanana oge, eta oge bane wae dihayoh-hayoh ku
babaturan, malah ditelepon sagala ku Kasubag keukeuh kudu milu.
Asalna mah haroream, teuing teu nafsu ka nu karitu teh. Mending oge
suka seuri gogonjakan jeung barudak di kelas, puguh karasa bagjana. Cag ah!